Вершы і казкі для дзяцей

Вершы для дзяцей

Лясныя дарункі

Няма галасоў

У светлым лесе — ціш і воля.
Бярыце ў рукі кашалі:
Плыве, плыве, як пух таполі,
Туман бялявы паўз камлі.

Там, на зямлі, дзе хвой іголкі,
Калючы верас ды чабор,
У цені дрэў — прыгледзься толькі —
Схаваў свае дарункі бор.

ЛІСІЧКІ

Сцёр з неба ясны ранак знічкі.
Прывольна ў сонечным ляску.
Сям'ёю выбеглі лісічкі
Сюды пагрэцца з вераску.

ВЯСЕЛІКІ

Выжарын рыжыя насельнікі,

Добрыя суседзі

Вашая адзнака Нет Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Мы жывём
Пры самым лесе:
Граб на дом
Галіны звесіў.
Нас у доме тым багата:
Дзед, бабуля, мама, тата,
Дзве сястрычкі, брат і я —
Наша дружная сям'я.
Ёсць у нас яшчэ суседзі —
Іх не кожны б тут угледзеў.
Іх сядзібу мне,
Іх хату
Паказаў аднойчы тата.
Мы ішлі туды ля рэчкі,
Дзе чырвоныя парэчкі,
Бузіна, кусты каліны,
Хмель, арэшнік, арабіны...
— Вунь яна, глядзі, —
Сказаў

Бусел

Няма галасоў

— Бусел, бусел, клекатун
Цягне жабу за каўтун! —
Так дражнілі бусла мы,
Як ляцеў ён паўз дамы.
Ён ляцеў, махаў крыламі
Нізка-нізка па-над намі.
Беглі мы за ім паўмілі
I стараліся-дражнілі.
Толькі бусел адным вокам
Паглядзеў на нас звысоку —
Як ляцеў, так і ляцеў:
З намі й знацца не хацеў,
Не хацеў гуляць з блазнотай,
Бо заняты быў работай:
Сваім дзецям на буслянку

Пра цара камара, палахлівых звяроў і бясстрашных арлоў

Вашая адзнака Нет Сярэдняя: 5 (1 голас)

Казка

Раззваніў наўкол Камар:
— Я ўсёй пушчы гэтай
Цар!
Сёння ўсім,
Усім,
Усім
Агалошваю аб'яву:
Тут ужо не лес зусім —
Камарыная
Дзяржава!
Гэта значыць,
Гэта значыць —
Досыць вам, звяры,
Лайдачыць!
Ці па лесе,
Ці па полі
Вам даволі
Ўжо сваволіць!
Часта бачаць мае вочы:
Кожны робіць з вас,
Што хоча!
Трэба вам
Іначай жыць —
Час дзяржаве
Паслужыць!
Толькі ўсе —

Авадзень

Няма галасоў

Хоць малы я,
Хоць малы —
Трошкі большы
Ад пчалы, —

Ды, ледзь мой
Пачуе зык,
Уцякае з поля
Бык.

Конь,
Хоць я і не сілач,
Ад мяне
Ляціць наўскач.

Крута ўскінуўшы
Хвасты,
Ад мяне —
Ў кусты, ў кусты —

Па іржышчы
Стрымгалоў
Уцякае
Гурт кароў.

Злосны я
Ў спякотны дзень.
Хто ж такі я?
Авадзень!

На поўначы

Няма галасоў

А ў мяне суседзі —
Белыя мядзведзі.
Бо жыву я —
З татам, з мамай —
За палярным кругам самым.
Бо мой тата —
Будаўнік:
Працаваць усюды звык.
Два гады мінула роўна,
Як наняўся ён
На Поўнач.
Ён дамы будуе людзям —
Тут вялікі горад будзе.
Тут, дзе мы, —
Як велікан,
Ледавіты акіян.
Вось адтуль,
З ільдоў халодных,
Ад буранаў нелагодных
I прыходзяць к нам
Мядзведзі —

Мак таўкуць камары

Няма галасоў

На гары,
На гары
Мак таўкуць
Камары.

Гэй, старайся ж,
Талака, —
Будзе з маку
Мука!

Камарыкі
Мак таўкуць —
З той мукі
Бліны спякуць.

I смаўжоў
На мосце
Пазавуць
У госці.

Будуць есці
Смаўжы —
Вельмі важныя
Мужы,

Камарам
Паклоны біць,
Хорам іх бліны
Хваліць:

— Ну й бліны,
Ну й бліны!
Лезуць самі
Ў рот яны!

Вось якія
Камары —
Блінапёкі-
Майстры.

Рыбакі

Няма галасоў

Ранак светлы ў росах ззяе.
Да засмужанай ракі,
Басаногія, спяшаюць
Рыбакі.

Трапятаць у вёдрах будуць
Плоткі, карпы, шчупакі...
Разматалі дружна вуды
Рыбакі.

Селі.
Сонца — вышай, вышай,
Ды... не тонуць паплаўкі.
Дзень сядзяць у чуйнай цішы
Рыбакі.

А калі дамоў плятуцца,
З іх сустрэчныя смяюцца:
— Ды ў вас голыя бакі,
Рыбакі!

А назаўтра — ледзьве золак —

У школу

Вашая адзнака Нет Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

А ў Максіма,
А ў Максіма —
Сёння ранец
За плячыма.

Гэта ў школу йдзе
Максім:
Ён вялікі ўжо
Зусім.

Досыць з дзецьмі
Хлопцу знацца —
У пясочніцы
Капацца.

Гульбы ў школе
Ён забудзе —
Літары вучыць
Там будзе.

Тыя літары,
Лічы, —
У дзівосны свет
Ключы.

Перад ім
Яны расчыняць
Сонечныя
Далячыні.

Павядуць яны
Максіма
Па шляхах усіх
Радзімы,

Па далінах,

Гандлярка

Няма галасоў

Ці вы бачылі
На рынку
За прылаўкам
Кацярынку?

На малой —
Халацік белы,
Побач — кош
Цыганак спелых.

Прадае сама
Ад ранку
Кацярынка ўсім
Цыганкі.

Даручыла
Сёння маці
Працу гэтакую
Каці.

Тая плодная
Цыганка,
Што расце ў іх
Каля ганка,

Сёння дзеліцца
З усімі
Пачастункамі
Сваімі.

Падымае
Каця гіры:
— Колькі вам?
Два?
Тры?
Чатыры?

Ўсе бяруць
Цыганкі тыя:

Оліны градкі

Няма галасоў

Паглядзіце — наша Оля
Агарод так шчыра поле!
Гэта дзед на дачы ёй
Удзяліў участак свой.
Градкі роўныя малая
Там сама зрабіла ў маі.
Іх засеяла насеннем —
Хай расце на заглядзенне!
Оля градкі даглядала,
Іх палола, палівала.
I цяпер — зірні — парадак
У яе на кожнай з градак.
Там — раўнюткімі радкамі
Боб, пятрушка з буракамі.
Там усё расце, буяе,
Хутка моцы набірае.

Яблынька

Няма галасоў

Без прасторы, без святла
Я ў лясной глушы расла.
Кволай тоненькай сцяблінкай
У тым лесе я была.
Там мяне з бакоў сабою
Заглушалі вербы, хвоі.
Там я згінула б зусім,
Стала б пруцікам сухім.
Ды якраз мяне прыкмеціў
Сярод лесу хлопчык Пеця.
Ён прыйшоў сюды з лапатай
I мяне — у кроплях рос —
З-пад лясных цяністых шатаў
У садок свой перанёс.
Пад адкрытым вольным небам

Семя

Няма галасоў

На далонь маю
Малое
Легла
Семя ільняное.

Як пясчынка
Ўсё адно.
Ды сапраўдны скарб
Яно.

Бо схаваны ў ім —
Ці чулі? —
Абрусы, чапцы,
Кашулі,

Трапяткія
Фартушкі,
Як вясёлкі —
Ручнікі.

Толькі хто б
Мне мог сказаць,
Як жа іх
Адтуль дастаць?

Скарб

Няма галасоў

Хто чуў з вас паданне
Даўнейшае, дзеці,
Як знойдзен быў скарб
Найцудоўнейшы ў свеце?

Шукалі яго смельчакі
За гарамі,
За землямі дальнімі
I за марамі.

Ды хоць абышлі яны
Мо паўзямлі,
Усё-такі скарб той
Знайсці не змаглі.

Адзін толькі ведаў
Мудрэц з беднай хаты,
Дзе трэба шукаць
Гэты скарб найбагаты.

Павёў ён аднойчы
Сыноў за дзядзінец
I тут жа суняўся

На трактары

Няма галасоў

Я на трактары сягоння
Сам араў
За вёскай гоні!
Навучыў мяне мой тата,
Як заводзіць,
Весці трактар.
Сеў за руль я з татам,
Рады,
Уключыў як след
Прылады
Ды націснуў на педаль —
I пайшоў, пайшоў
Удаль!
За разораю разору
Вёў плугамі
Я ў прасторы.
I рабілася за мною
Поле
Мяккаю раллёю —
Тут налета пад блакітам
Каласамі ўстане
Жыта...
— Трактарыст ты ўжо
Сапраўдны —